تلخ
پای آبله ز راه بیابان رسیده ام
بشمرده دانه دانه کلوخ خراب او
برده بسر به بیخ گیاهان و آب تلخ
در بر رخم مبند که غم بسته بر درم
دلخسته ام به زحمت شب زنده داریم
ویرانه ام ز هیبت آباد خواب تلخ
عیبم مبین که زشت و نکو دیده ام بسی
دیده گناه کردن شیرین دیگران
وز بی گناه دلشدگانی ثواب تلخ
در موسمی که خستگی ام می برد ز جای
با من بدار حوصله، بگشای در ز حرف
اما در آن نه ذره عتاب و خطاب تلخ
چون این شنید بر سر بالین من گریست
گفتا: «کنون چه چاره؟» گفتم: «اگر رسد
با روزگار هجر و صبوری، شراب تلخ.»
آبان 1327
زندگی تنها یک عرصه ندارد
و تو نیز یک موجود تک بعدی نیست
پس تمام بعدهایت باید رشد کنند و به بلوغ برسند تا بتوانی برای ورود به هر عرصه ای مراحلش را به خوبی طی کنی و وارد بشوی ...