آبگینه

چار و ناچار تا چه ام در پیش                        شدم اندر هوای رغبت خویش

دلم ار سود بود از آن گسلید                       هشتم ان چیزها که دل بهلید

آن گهی سوی گوشه ام به فسوس            در تپیدم به روی، تلخ و عبوس

حنظلی گل به کار آورده                              گلبنی جمله خار آورده

کی ندیدم در آن نشیمن تنگ                      سر به خاکم بسود و پای در سنگ

تنگی آورده بر من آن دیوار                          که بر او تکیه بسته ام بیمار

مردمم از نظر چنان بگذشت                       که ز کوه ابر و باد از بر دشت

گفتم: آن دم که وقت خاموشی ست          راه چاره به سوی کم جوشی ست.

کار از جهد ما چو ناید راست                        از خلاصی چرا بباید کاست

چو نداری مجال کین و ستیز                       به که گیری از این میانه گریز

کشته ناید به ره چو مار به مشت                                خویشتن بهر او نشاید کشت

بر کتین سر نکوفتن باید                              که دل از اوست سخت و نگشاید

در چنین تنگ راه شیون ساز                       دل چه داری در آرزوی دراز؟

هان از این خواب های سودایی                   سبکی گیر تا بیاسایی

گوشه بگرفته اهل دل زانند                         کاین سیه کاسه را نه همخوانند

نیست در وسعشان چو چاره گری               از بدان روی تافته چو پری

هم تو آشفته تا نبینی خواب                       رو پریوار از این میانه بتاب.

سگ چوپان مشو که خورد فریب                 چشم پوشید پس ز هر چه نصیب

سگ چوپان شنیده ای چه کنند                  تا نه سر آورد به هر آوند؟

شر سوزنده اش دهند چنان                        که سوزاندش زبان و دهان

چووی آن شیرخورد و دید چه هست            از هر آوند شیر دارد دست.

پس به شیری سر اندرون نکند                   بیم سوزی که آنچنان نکند.

تجربه بعضی لذت ها در زندگی از ضروریات است و اگر طعم آن را نچشی بیهوده زیستی

تجربه شاد زندگی کردن

تجربه با دوست داشتن و با محبت زندگی کردن

ظاهری معمولی درونی شاد و آرام