قایق

من چهره ام گرفته

من قایقم نشسته به خشکی.

با قایقم نشسته به خشکی

فریاد می زنم:

«وامانده در عذابم انداخته است

در راه پر مخافت این ساحل خراب

و فاصله است آب

امدادی ای رفیقان با من.»

گل کرده است پوزخندشان اما

بر من،

بر قایقم که نه موزون

بر حرفهایم در چه ره و رسم

بر التهابم از حد بیرون.

در التهابم از حد بیرون

---

خودکشی تنها به گرفتن روح از بدن نیست

می توانی جانت را صرف بیهودگی کنی و در جایی که نباید صرف کنی آن زمان عمل تو با خودکشی تفاوتی ندارد...

حکایت

رو بر سوی خانه ببرد کور اگر او

                                            بر عادت پیشین بشناسد ره خانه

جوشید بر او جاهل: کاین ژاژ چه خایی؟

                                            بخشید بر او مرد زهی منطقیانه

گویند: که بهتر ز خموشی نه جوابی است

                                            با آن که نه با معرفتش هست میانه

ما را گنهی نیست به جز ره که نمودیم

                                           پیداست وگر نیست در این راه کرانه.

                                                                                         1330

---

می توانی تنها باشی و بدون آسیب

و می توانی تنها باشی و از تو بلا خیزد

حکایت

با جاهلی و فلسفی افتاد خلافی

                                       چونان که بس افتد به سر لفظ کرانه

هر مشکل کان بود بر آن کرد جوابی

                                        مرد از ره تعلیم و نه علم بچگانه

در کارش آورد دل از بس شفقت برد

                                        بر راهش  افکند هم از روی نشانه

خندید به سخریه بر او جاهل و گفتنش:

                                        هر حرف که گویی همه یاوه است و ترانه

در خاطرش افتاد از او مرد که پرسد:

                                        تو منطق خواندستی بیش و کم یا نه؟

زین مبحث حرفی ز کسی هیچ شنیدی

                                       یا آن که ترا مقصد حرف است و بهانه؟

---

نمی توان به خاطر آینده ایی نا مشخص که محتوای آن را نمی دانی صفتی جهت خوب و بد بودنش بر آن بگذاری و اکنون را بسوزانی برای روزی که نیامده

مرغ آمین

- « این به کیفر باد

با کجی آورده شان ننگ

که از آن ایمان به حق سوداگران را بود راهی نو، گشاده در پی سودا.

و از آن، چون بر سریر سینه ی مرداب، از ما نقش بر جا.»

                                                     - «آمین! آمین!»

*

و به واریز طنین هر دم آمین گفتن مردم

(چون صدای رودی از جا کنده، اندر صفحه ی مرداب آنگه گم)

مرغ آمین گوی

دور می گردد

از فراز بام

در بسیط خطه ی آرام، می خواند خروس از دور

می شکافد جرم دیوار سحرگاهان.

وز بر آن سرد دود اندود خاموش

هرچه، با رنگ تجلی، رنگ در پیکر می افزاید.

می گریزد شب.

صبح می آید.

                                                            تحریش. زمستان 1330

---

اگر در جایگاهی که باید خودت انتخاب نکنی و تصمیم نگیری

خواه ناخواه زندگی تو را به سمت و سویی می کشاند که بر سر دو راهی بمانی و انتخاب کنی

مرغ آمین

و نکویان در تعب بودند.»

                                                  - « آمین!

در حساب روزگارانی

کز بر ره، زیرکان و پیشبینان را به لبخند تمسخر دور می کردند

و به پاس خدمت و سودایشان تاریک

چشمه های روشنایی کور می کردند.»

                                                  - « آمین!

- « با کجی آورده های آن بد اندیشان

که نه جز خواب جهانگیری از آن می زاد

این به کیفر باد!»

                                                   - « آمین!

- « با کجی آورده هاشان شوم

که از آن با مرگ ماشان زندگی آغاز می گردید

و از آن خاموش می آمد چراغ خلق.»

                                                    - « آمین!»

- « با کجی آورده هاشان زشت

که از آن پرهیزگاری بود مرده

و از آن رحم اوری واخورده.»

                                                  - «آمین!»

---

در سطح امری جز تکرار صورت نمی پذیرد

در عمق است که تغییرات صورت می گیرد

اما پایداری و عدم آن به دست خودت است و بس

مرغ آمین

باد، در پایان دورانهای شادی

از پس دوران عشرت بار ایشان.»

مرغ می گوید:

-« این چنین ویرانگیشان، باد همخانه

با چنان آبادشان از روی بیدادی.»

-«بادشان!» (سر می دهد شوریده خاطر، خلق آوا)

                                                         - «یاد آمین!

و زبان آنکه با درد کسان پیوند دارد باد گویا!»

                                                         - «یاد آمین!

و هر آن اندیشه، در ما مردگی آموز، ویران!».

                                                          - «آمین! آمین!»

و خراب آید در آوار غریو لعنت بیدار محرومان

هر خیال کج که خلق خسته را با آن نخواها نیست.

و در زندان و زخم تازیانه های آنان می کشد فریاد:

                                                            « اینک درو اینک زخم»

(گرنه محرومی کجیشان را ستاید

ورنه محرومی بخواه از بیم زجر و حبس آنان آید)»

                                                             - «آمین!

در حساب دستمزد آن زمانی که بحق گویان

بسته لب بودند

و بدان مقبول

---

اگر سکوتی نباشد چگونه می خواهی صداهای پنهان شده در اعماق وجودت را بشنوی و درد خود را درمان کنی، باید سکوت کنی آرام بگیری تا ریشه ناهنجاریها و دردها و رنج ها را بشناسی ...

مرغ آمین

این زمان با چشمه های روشنایی در گشوده است

و گریزانند گمراهان، کج اندازان،،

در رهی کامد خود آنان را کنون پی گیر.

و خراب و جوع، آنان را ز جا خورده است

این زمان مانند زندانهایشان ویران

باغشان را درشکسته.

و چو شمعی در تک گوری

کور موذی چشمشان در کاسه ی سر از چریشانی.

هر تنی زانان.

از تحیر بر سکوی در نشیسته.

و سرود مرگ آنان را تکاپو هایشان (بی سود) اینک می کشد در گوش.»

خلق می گویند:

                      - «بادا باغشان را، در شکسته تر

هر تنی زانان، حدا از خانمانش، بر سکوی در، نشسته تر.

وز سرود مرگ آنانريال باد

بیشتر بر طاق ایوانهایشان قندیلها خاموش.»

                                  - «بادا!» یک صدا از دور می گوید.

                                                    و صدایی از ره نزدیک.

                             اندر انبوه صداهای به سوی ره دویده:

- «این، سزای سازگاراشان

---

بخواه

اما نه به زور

بخواه

از او بخواه هر طور که خود صلاح می داند و صلاح او حتما شدن نیست

راضی باش تا آرام شوی

مرغ آمین

خلق می گویند:

                             - «اما نادرستی گر گذارد

ایمنی گر جز خیال زندگی کردن

موجبی از ما نخواهد و دلیلی برندارد.

ور نیاید ریخته های کج دیوارشان

بر سر ما باز زندانی

و اسیری را بود پایان.

و رسد مخلوق بی سامان به سامانی.»

مرغ می گوید:

                           - « جدا شد نادرستی.»

خلق می گویند:

                           - « باشد تا جدا گردد.»

مرغ می گوید:

                           - « رها شد بندش از هر بند، زنجیری که بر پا بود»

خلق می گویند:

                           - « باشد تا رها گردد».

مرغ می گوید:

                           - « به سامان باز آمد خلق بی سامان

و بیابان شب هولی

که خیال روشنی می برد با غارت

و ره مقصود در آن بود گم، آمد سوی پایان

و درون تیرگیها، تنگنای خانه های ما در آن ویلان،

---

اگر تصمیمات و موانع نباشد میران همت و خواستن تو هم مشخص نخواهد شد

مرغ آمین

رستگاری بخش - ای مرغ شباهنگام - ما را!

و به ما بنمای راه ما بسوی عافیتگاهی.

هر که را - ای آشنا پرور - ببخشا بهره از روزی که می جوید.»

- «رستگاهری روی خواهد کرد

و شب تیره، بدل با صبح روشن گشت خواهد.» مرغ می گوید.

خلق می گویند:

                            - «اما آن جهانخواره

(آدمی را دشمن دیرین) جهان را خورد یکسر.»

مرغ می گوید:

-«در دل او آرزوی او محالش باد.»

خلق می گویند:

                           - «اما کینه های جنگ ایشان در پی مقصود

همچنان هر لحظه می کوبد به طبلش.»

                           مرغ می گوید:

                                             - «زوالش باد!

باد با مرگش پسین درمان

ناخوشی آدمی خواری.

وز پس روزان عزت بارشان

باد با ننگ همین روزان نگونساری!»

---

اگر نفس انجام عملی تنها شدن باشد که می شود

مهم چگونه شدن و از چه طریق شدن است و نه خود شدن

مرغ آمین

چه گذشته ست و چه نگذشته است

سرگذشته های خود را هر که با آن محرم هشیار می گوید.

داستان از درد می رانند مردم.

در خیال استجابتهای روزانی

مرغ آمین را بدان نامی که او را هست می خوانند مردم.

زیر باران نواهایی که می گویند:

-«باد رنج ناروای خلق را پایان.»

(و به رنج ناروای خلق هر لحظه می افزاید.)

مرغ آمین را زبان با درد مردم می گشاید.

بانگ بر می دارد:

                           - «آمین!

باد پایان رنجهای خلق را با جانشان در کیم

وز جا بگسیخته شالوده های خلق افسای

و به نام رستگاری دست اندرکار

و جهان سرگرم از حرفش در افسون فریبش.»

خلق می گویند:

                        - «آمین!

در شبی اینگونه با بیداش آیین.

---

اگر بستر مهیا نباشد حتی نمی توان کوچکترین خوبی ها و خیرها را انجام داد

بستر کسی جز تو مهیا نمی کند

مرغ آمین

داستان مردمش را.

رشته در رشته کشیده (فارغ از هر عیب کاو را بر زبان گیرند)

بر سر منقار دارد رشته ی سردرگمش را.

او نشان از روز بیدار ظفرمندی است.

با نهان تنگنای زندگانی دست دارد.

از عروق زخمدار این غبار آلوده ره تصویر بگرفته.

از درون استغاثه های رنجوران.

در شبانگاهی چنین دلتنگ، می آید نمایان.

وندر آشوب نگاهش خیره بر این زندگانی

که ندارد لحظه ای از آن رهایی

می دهد پوشیده، خود را بر فراز بام مردم آشنایی.

رنگ می بندد

شکل می گیرد

گرم می خندد

بالهای پهن خود را بر سر دیوارشان می گستراند.

چون نشان از آتشی در دود خاکستر

می دهد از روی فهم رمز درد خلق

با زبان رمز درد خود تکان در سر.

وز پی آنکه بگیرد ناله های ناله پردازان ره در گوش

از کسان احوال می جوید.

---

افکار نادرستت را وارد عرصه زبان مکن

هر چند که فکرها هم می توانند کلمه شوند نه در زبان بلکه در ذهن

و همان اثر عمیق و هولناک را بگذارند

بدان در اندیشه ات چه می گذرد و با دست خویش بر سر خود چه می آوری

آگاه باش و برای خود و دیگران خیر بخواه

مرغ آمین

مرغ آمین درد آلودی است کاواره بمانده.

رفته تا آنسوی این بیداد خانه

بازگشته رغبتش دیگر ز رنجوری نه سوی آب و دانه.

نوبت روز گشایش را

در پی چاره بمانده.

می شناسد آن نهان بین نهانان (گوش پنهان جهان دردمند ما)

جور دیده مردمان را.

با صدای هر دم آمین گفتنش، آن آشنا پرورد،

می دهد پیوندشان در هم

می کند از یأس خسران بار آنان کم

می نهد نزدیک با هم، آرزوهای نهان را.

بسته در راه گلویش او

---

انسان نادان خیرخواهش دیگرانند، چون توانایی تمیز خیر را از شر ندارد

شب است

شب است،

شبی بس تیرگی دمساز با آن.

به روی شاخ انجیر کهن «وگ دار» می خواند، به هر دم

خبر می آورد طوفان و باران را. و من اندیشناکم.

شب است،

جهان با آن، چنان چون مرده ای در گور.

و من اندیشناکم باز:

- ار باران کند سر ریز از هر جای؟

- اگر چون زورقی در آب اندازد جهان را؟ ...

در این تاریکی آور شب

چه اندیشه ولیکن، که چه خواهد بود با ما صبح؟

چو صبح از کوه سر بر کرد، می چوشد از این طوفان رخ آیا صبح؟

                                                                                   1329

---

تعلق و وابستگی به هر چیزی، افراط است

و زمانی این افراط نمایان می شود که متوجه احوالات زومره ات باشی و هر لحظه بدانی بر تو چه می گذرد و ورودی ها و خروجی هایت را چک کنی نه با وسواس بل با آگاهی

مرغ شباویز

به شب آویخته مرغ شباویز

مدامش کار رنج افزاست، چرخیدن

اگر بی سود می چرخد

وگر از دستکار شب، درین تاریکجا، مطرود می چرخد ...

به چشمش هرچه می چرخد، - چو او بر جای-

زمین، با جایگاهش تنگ

و شب، سنگین و خونالود، برده از نگاهش رنگ

و جاده های خاموش ایستاد

که پاهای زنان و کودکان با آن گریزانند

چو فانوس نفس مرده

که در او روشنایی از قفای دود می چرخد.

ولی در باغ می گویند:

«به شب آویخته مرغ شباویز

به پا، ز آویخته ماندن، بر این بام کبود اندود می چرخد.»

                                                                                        1329

---

پذیرفتن بودن و هستی حقیقی خویش

راهگشاست

نجات بخش است

رهایی از اسارت افکار پوچ و گره هاست

هنوز از شب ...

هنوز از شب دمی باقی است، می خواند در او شبگیر

و شب تاب، از نهانجایش، یه ساحل می زند سوسو.

به مانند چراغ من که سوسو می زند در پنجره ی من

به مانند دل من که هنوز از حوصله وز صبر من باقی ست در او

به مانند خیال عشق تلخ من که می خواند

و مانند چراغ من که سوسو می زند در پتجره ی من

نگاه چشم سوزانش- امید انگیز- با من

در این تاریک منزل می زند سوسو.

                                                                              1329

---

واقعیت با چیزی که دوست داری واقعیت داشته باشد تقاوت دارد تقاوتی عظیم و غیر قابل قیاس

تا صبح دمان ...

افروخته ام چراغ از این رو

تا صبح دمان. در این شب گرم،

می خواهم برکشم بجاتر

دیواری در سرای کوران.

                                                      اسفند 1329

---

اگر سختی و مانعی نباشد

درگیر فکر و اندیشه نمی شوی که بدانی و چرایی در ذهنت ایجاد شود

تا صبح دمان ...

تا صبح دمان، در این شب گرم،

افروخته ام چراغ. زیراک

می خواهم برکشم بجاتر

دیواری در سرای کوران.

بر ساخته ام نهاده کوری

انگشت که عیبهاست با آن،

دارد به عتاب کور دیگر

پرسش که چراست این، چرا آن؟

وینگونه به خشت می نهم خشت

در خانه ی کور دیدگانی

تا از نف آفتاب فردا

بنشانمشان به سایبانی.

---

زمانی که در می یابی روابط (کلیه ارتباطات) به جز استثنائاتی آن هم انگشت شمار بقیه پوچ هستند یعنی به خاطر ارضای هیجانات زودگذر و سطحی برقرار می شوند حتی اگر سالیان ادامه یابد فرو می ریزی و می فهمی که زندگی و هستی ورای این سخن هاست ...

در شب سرد زمستانی

«که می افروزد؟ که می سوزد؟

چه کسی این قصه را در دل می اندوزد؟»

در شب سرد زمستانی

کوره ی خورشید هم، چون کوره ی گرم چراغ من نمی سوزد.

                                                                                 1329

---

اگر دقیق نگاه کنی بر احوالاتت خواهی فهمید که پیگیری چیزهایی که اسمش را تامین نیاز گذاشته ایی چیزی جز فرار از خویش نیست

در شب سرد زمستانی

در شب سرد زمستانی

کوره ی خورشید هم، چون کوره ی گرم چراغ من نمی سوزد.

و به مانند چراغ من

نه می افروزد چراغی هیچ،

نه فروبسته به یخ ماهی که از بالا می افروزد.

من چراغم را در آمد رفتن همسایه ام افروختم در یک شب

                                                                             تاریک

و شب سرد زمستان بود،

باد می پیچید با کاج،

در میان کومه ها خاموش

گم شد او از من جدا زین جاده ی باریک.

و هنوزم قصه بر یاد است

وین سخن آویزه ی لب:

---

تنهایی به دلیل روبرو شدن با خویش دردناک و سخت است

وقتی تنها می شوی به مرور صداها و همهمه های درونی خویش را می شنوی و این سخت که باور کنی و بپذیری من واقعیت را ...

چراغ

او این زبان گرمم آموخت و برفت

مجلس چو دید خالی از هم زبان چنان

در آتشی چنینم دل سوخت و برفت.

*

پیت پیت ... ندیده صبح چراغم

گو روی آمده ست تن او

آنگاه شب تنیده بر او رنگ

شب گشته بر تنش کفن او ...

می سوزد آن چراغ ولیکن،

دارد به دل به حوصله ی تنگ

طرح عنایتی.

با او هنور هست به لب با شب دراز

هر دم حکایتی ...

                                                                               1329

---

وقتی قدر زمان حال را ندادی و ارزش انسانیت و کمک را نفهمی

یعنی می خواهی چاره ای جز حسرت نداشته باشی

چراغ

کامد چگونه با کفش آتش

از ناحیه ی همین ره تاریک

اول در آمد از در

گرچه نگاه او نه هراسان

خاموش وار دستش بگشاد

باشد که مشکلی کند آسان.

آخر نهاد با من باقی

این قصه ام که خون جگر شد،

با ابری از شمال در آمد

وز بادی از جنوب بدر شد.

پیت پیت ... نفس نگیردم از چه؟

از چه نخیزدم ز جگر دود؟

آنم که دل نهاد در اتش

می دیدمش که می رود از من

چون جان من که از تن نابود

اول نشست با من دلگرم

(در چه مکان؟ کدام زمانی؟)

آخر زجای خاست چو دودی

چون آرزوی روز جوانی.

این آتشم به پیکر، اندوخت و برفت

---

وقتی به جای حل مسئله صورت آن را پاک می کنی یعنی فرار

فرار از خود و زندگی ات

حاشیه سازی و پرداختن به آن

ایجاد همهمه و شلوغی و نشنیدن صدای خود

عدم توجه به طلب کمک دورن و روانت

عصبیت

خشم

درد

رنج

....

چراغ

پیت پیت ... چراغ را

در آخرین دم سوزش

هر دم سماجتی است.

با او به گردش شب دیرین

پنهان شکایتی است.

او داستان یاس و امیدی است

چون لنگری ز ساعت با او به تن تکان.

تشییع می کند دم سوزان رفته را

وز سردی اش که بیم می افزاید

آن چیزهاش کاندر دل هست

هر لحظه بر زبانش می آید.

پیت پیت ... در آی با من نزدیک

تا قصه گویمت ز شبی سرد

---

وقتی در ظاهر کاری انجام می شود اما در درون دلیل کار و نفس انجامش پذیرفته نیست، یک نمایش است برای خود و آغاز بازی جدید که با خود شروع کرده ای

در بسته ام

خو بسته ام به خانه تاریک.

چون آتشی به خرمن خاکستر سیاه.

خاموش می گذارم

هر لحظه ای چراغ.

می کاهمش ز روغن

می سایمش به تن

تا در رهم نگیرد جز او کسی سراغ.

                                                                       تیر ماه 1329

---

زندگی که دچار روزمرگی و تکرار شده یک زندگی فرسایشی است

منظور از تکرار انجام مکرر اموری است که بی ثمر است و ظاهری درست دارد و باطنش پوچ است

اموری که ریشه ندارد در سطح است

در بسته ام

نجوای محرمانه می آغازد

تاریک خانه ی من با من.

دارد به گوش حرف مرا، او

دارم به گوش حرف ورا، من.

و هر جدار خاموش،

زین حرف کاو چه وقت می آید

دارد به ما نگران گوش.

و شب، عبوس و سرد،

بر ما به کار می نگرد.

یک دلفریب، با قدمش لنگ،

در سایه ی گسسته جداری،

پنهان به راه می گذرد.

و سنگ ها به «کاسم» بسته به کبود

سر به سریر خار نشانده،

چشمی شده اند، می نگرندش

لنگ ایستاده در ره مانده.

و من بر هر نشانی باریک

آنگاه مانده با شب، آری

---

تنها با گفتن و صحبت، امری صورت نمی گیرد. همان ماجرای حلوا و شیرین نشدن دهان است.

زمان می گذرد و نتایج حاصله می ماند و خلوت تو و اگر اندکی انصاف چاشنی این خلوت کنی در میابی که حقیقتا رفته ای یا مانده ای و درجا زده ای...

در بسته ام

در بسته ام. شب است.

با من، شب من، تاریک همچو گور،

با آن که دور ازو نه چنانم،

او از من است دور.

خاموش می گذارم من با شبی چنین

هر لحظه ای چراغ.

می کاهمش ز روغن،

می سایمش ز تن،

تا درهم نگیرد جز او کسی سراغ.

تا از قطار رفته ی تاریک لحظه ها،

روشن به دست آیدم آن لحظه کاندران

چون بوی در دماغ گل او جای برده است،

تن می فشارم از در و دیوار

و تنگنای خانه تن از من فشرده است.

---

در برابر حالات هیجانی ات (خشم و ترس و ...) پیش از انجام هر کاری سکوت کن

تا بدانی که در پس این حالات چه خواسته ها و افکاری نهفته است

آمار بگیر و خود را مشاهده کن

یک نامه به یک زندانی

پس زانویش سر

در ارابه برده است

خوابش از عالم دلخسته به در.

چون تو می دانی کاو راست چه درد

من نمی خواهم حرفی از او

به زبانم آید.

زنده باشی تو. به دل می طلبم.

مطلبی نیست دگر.

بچه ها سالم هستند،

(گرچه درمانده تمام).

من و آنها به تو، از این ره دور

می رسانیم سلام.

                                                                   مرداد 1329

---

در این هستی پر نعمت و رحمت و مملو از زیبایی ها و لطافت ها...

من کجا هستم و در پس چه انتخابی و از کجا به این حقایق دست پیدا نمی کنم و از آنها دورم

یک نامه به یک زندانی

صبح نزدیک شده ست.

با دلاویزی خود دل افروز،

آن سفر کرده می آید یک روز.»

ولی او با همه فهمش که به هر رمزی در حرف من است

نیست یک لحظه خموش

می نشیند کمتر حرف منش

(گرچه سود وی از آن است) بگوش.

او و من. تنها ما

از تو داریم سخن.

و من خسته ی ویرانه (که گر ذره ام از شادی هست

حسرت و دردم از خانه ی دل می روبد)

می توانم که دوباره دیدن

که به افسون کدام و چه فریب

دستی از حلقه ی فرسوده قبایی بیرون

به در خانه ی همسایه ی من می کوبد.

و چه مهتابی (چرکین تر از راهی سرد و  خموش)

می کند چهره ی مردی را روشن

که به ده می رسد انبانش خالی بر دوش.

*

لیک ارابه چی پیری که رفیق من و توست:

                                                               «آیت بیک».

---

اگر ذهنت را رها کنی و سکوت اختیار کنی تا آنچه در درونت هست رصد کنی آن زمان است که در میابی که تو به عنوان یک انسان همزمان قابلیت این را داری که کانال خیر باشی یا موجودی شرور و تمام این توانایی ها در تو نهادینده شده است اما به عنوان یک انرژی یا یک نیروی بالقوه. به فعلیت در آمدن هر قدرتی در ملک درونت با توست.

یک نامه به یک زندانی

بر عبث راهگذار می جوید.»

*

هیچکس نیست. پس افسوس که نیست

کسی آنگونه که می باید از خواب گرانش بیدار

وز ره یأس عجیبی (که نه یأس من و توست)

چون من و تو به کنار.

*

در دل این شب کاین نامه مرا در دست است

مانده در جاده ی خاموش چراغ

هر کجا خاموشی است.

باد می کاود با رخنه ی راه

راه می پیچد در خلوت باغ.

آن زن بیوه، که می دانی کیست،

سر خود دارد در دست.

و سگش (کاش چو سگ آدمی ای داشت وفا)

پیش او  خوابیده ست.

نجلا روی حصیرش در اطاقش تنها

«هفت پیکر» می خواند

گاهی او شعر مرا

که زبر دارد با من به زبان می راند.

من به او می گویم:

- «نجلا! گریه نکن.

---

در هستی امر تکراری وجود ندارد.

اگر تو با تکرار مکررات مواجهی به خود رجوع کن مشکل از توست از عدم همفرکانسی از اختلال در موج های ارسالی ات...

یک نامه به یک زندانی

آمدم بر سر این حرف چه خوب

من بگویم به تو آنان که دگر تر بودند

از همه آن دگران،

یک نفر ز آنان نیست

از چه ایندم بسوی تو نگران؟

باد توفنده چو جنبید از جا،

برد آسا با خود

هر گیاهی که ضغیف

هر ضعیفی که گیاه

و آنچه بگداشت بجا

با درست و نه درست

پهنه ور دیواری است

که پناه من و تو

و دل غمخواری است،

یا رفیقی ست که او مانده ز پا

و به من می تازد،

در هر اندیشه که دارم با تو،

تا سخنهای پر از قوت و جانی به میان

نگذارم با تو.

یا شریکی است که رانده ست ز جا

و به من می گوید:

-«کوره راه شب را

---

در رویایی با هیجانات (دیداری و شنیداری) تزریق شده در جامعه، اگر اندکی مکث کنی خواهی فهمید که تا چه اندازه درگیر آنی و این درگیری و آمیختگی تا جایی است که حتی تمایل به پیروزی شر بر خیر داری.

میدانی کجا ایستاده ای؟؟؟

یک نامه به یک زندانی

که گرش صد به نشان خانه دهند

بن.

به یکی نیست نگاه.

*

از تف گرم بیابان هلاک،

آه! نزدیک شده ست

کاو شود نقشه ی خاک.

بر سرش ریخته ی فکرت او آواری ست

کاو فرومانده در آن.

و همه این سخنان حرف دل است

که ندارد نظری هر که بر آن.

*

حرف دل بهتر از هر حرفی است

آنچه می زاید بی وسوسه ای از ره دل،

شک و تردیدی اندر آن نیست

بد و خوبی که به ما می گذرد

با دل خسته بد و خوب کنیم.

گشت ز اندیشه ی ما صورت هستی معیوب

اندکی نیز ز روی انصاف

فکر خود را، که عنود است و زیان آور، معیوب کنیم.

*

آه! همفکر عزیز!

---

می توان با دست و پا زدن هم ماند اما با خستگی که دیر یا زود از پا درت می آورد.

اما اگر در هر شرایط و زمانی بخواهی ماندگاریت را حفظ کنی باید متعادل باشی و پایه هایت را محکم کنی باید مهارت پیدا کنی که بمانی وگرنه هر موج کوچکی برای تو حکم طوفان را دارد و زندگیت را دائم متلاطم می کند...