قلعه ی سقریم
انچه بشنیدی اندرو ز سرود همه از سوختن اشارت بود
و آنچه بینی ز سبزه و ریحان به تسلای خسته ایست به جان
بادش آرام و نرم بر سر گشت شاد بادی به رستگن بنشست
زان دلاشوب جای پر نیرنگ اندرو دیو هم ستوه و به تنگ
گفتم از هرچه دلنشینم بود وز پی اش می شدم همینم بود
نامه بردار شد کبوتر من آمدی تا خود از برابر من
چه خراب آمدی ز راه به دوست وا ایندم آباد از آن که دیدمش اوست
خوش به وقت آب سوی باغ رسید بود شب، از رهی چراغ رسید
شوق تا دست بر دل تن زد این جنون رنگ در گل من زد
خانه پرداختم ز بود و نبود باشد او تا به خانه ام مقصود
گفت: شوی مبر، دلت چو به ماست راست بیند هرآنگه شد سوی راست
باشد آن تو، آنچه زان من است لیک اینجا مقام یک سخن است
روی بر تافتی چو تو ز کسان راه بردی به دوست با چه نشان؟
چه خرابیت رفت از هر باب کامدی تا به سوی دوست، خراب؟
از جنون با چنین تنومندی نام بر خود چگونه می بندی؟
با جنونی چنان که در گل توست چه نشانت به دست از دل توست؟
محرمی تا ترا قرین باشد عاشقی کرده ای که این باشد؟
گفتم: ای مرده زنده دار جهان خالی از کس مباش و کار جهان
گر حسابی ست کاین چه و آن چون است حال ما زین حساب بیرون است.
بخت دادم چو این هماهنگی داد از آن چیزهام بیرنگی.
ذهن محیطی وسیع و پیچیده است که دنیای بیرون خود را نیز تحت الشعاع قرار میدهد ...