آبگینه

   گر مهیبم چو دیو صحاری،

   ور مرا پیرزن روستایی

   غول خواند ز آدم فراری،

زاده­ی اضطراب جهانم.

   یک زمان دختری بوده­ام من.

   نازنین دلبری بوده­ام من.

   چشم­ها پر ز آشوب کرده،

   یکّه افسونگری بوده­ام من.

آمدم بر مزاری نشسته.

              چنگ سازنده­ی من به دستی،

              دست دیگر یکی جامباده.

   نغمه­ای ساز ناکرده، سرمست،

               شد ز چشم سیاهم، گشاده

                                                                قطره قطره سرشک پر از خون.

               در همین لحظه، تاریک می­شد

   در افق، صورت ابر خونین.

   در میان زمین و فلک بود

   اختلاط صداهای سنگین.

                                                                دود از این خیمه می­رفت بالا.

   خواب آمد مرا دیدگان بست

   جام و چنگم فتادند از دست.

   چنگ پاره شد و جام بشکست،

وقتی به هر اتفاقی در زندگی با دید منفی و غرض ورزانه نگاه کنی و به عنوان یک قربانی وقایع را بررسی کنی تفسیری و تحلیلی بهتر از این نخواهی داشت همه چیز سیاه و تلخ و شوم است تو همواره در تنگنایی و همیشه باری به اندازه یک کوه بر دوش تو سنگینی میکند. همه مقصرند جز تو همه آسیب میزنند و تو تنها آسیب میخوری نقش خوبی است قابل ترحم و دلسوزی هستی. اما قابل احترام نه

اختلاط (درهم شدن . امتزاج . اِلتباس . اِلتباک . آمیختن . درآمیختن)