افسانه
بلبل بینوا زی تو آید.
عاشق مبتلا زی تو آید.
طینت تو همه ماجرائی ست،
طالب ماجرا زی تو آید.
تو، تسلی ده عاشقانی!»
عاشق: «ای فسانه! مرا آرزو نیست
که بچینندم و دوست دارند ...
زاده ی کوهم، آورده ی ابر،
به که بر سبزه ام وا گذارند
با بهاری که هستم در آغوش.
کس نخواهم زند بر دلم دست،
که دلم آشیان دلی هست.
زاشیانم اگر حاصلی نیست،
من بر آنم کز آن حاصلی هست،
به فریب و خیالی منم خوش.»
افسانه: «عاشق! ز هر فریبنده کان هست،
یک فریب دلاویزتر، من!
کهنه خواهد شدن آنچه خیزد،
یک دروغ کهن خیزتر، من!
رانده ی عاقلان، خوانده ی تو،
کرده در خلوت کوه منزل.»
عاشق: «همچو من.»
عاشق با عشقش دل خوش است و با او زندگی میکند حتی با یادش حتی با نگاهش با هر چه که از عشق باشد عاشق به آن دل خوش میکند تا به وصلش برسد که حتی اگر نرسد باز برای او هیچ چیز جز عشق معنا ندارد...
همه چیز عاشق معشوق اوست و جز او چیزی طلب نمیکند صیرورت عاشق به عاشقی اوست اگر عشق نباشد عاشق دیگر عاشق نیست
پس انسان باید انگیزه داشته باشد تا نسبت به آن شوقی در وجودش شکل گیرد انسان بدون شوق رسیدن یعنی انسان بدون امید و انسان بدون اینها یعنی مرده یعنی هیچ
شوق – امید- طلب- اینجا رسیدن و نرسیدن معنا ندارد مهم راه است