آبگینه

وندر آن دلم افسایش را

دهد آهسته صفا

ز یک وز یک. ز یک زایی

لحظه ای نیست که بگذاردم آسوده بجا.

بال ار او خیسیده،

پای از و پیچیده،

شده پر چینش دامی و منش دام گشا

معرفت نیست، دریغا! در او

(آن دل هرزه درا)

که به جای آوردم؛

وانهد با خود، در راه مرا.

ز یک وز یک. ز یک زایی

لحظه ای نیست که بگذاردم آسوده به جا

                                                                        1327

با هزار سال تو به زبانی نه گناهی بخشیده می شود و نه راهی باز

اگر این ندامت در عمل و فکر و سخن و جای جای زندگیت جاری باشد در نهایت می توانی امید به پذیرشش داشته باشی که باز هم تنها خود گناه بخشیده می شود و اثرش برجاست مگر او بخواهد که نباشد یا هر چه او خود بداند و بس ...