گیسوان درازش- همچو خزه که بر آب -

دور زد به سرم

فکنید مرا

به زبونی و در تک و تاب.


هم از آن شبم آمد هر چه به چشم

همچنان سخنانم از او

همچنان شمع که می سوزد با من به وثاقم، پیچان.

                                                                                         1331

تا نخواهی که بدانی

در نادانستگی آسودگی ست

آن زمان که بخواهی بدانی

هر چند قلیل و سطحی

گویی جهان آینه ای می شود در برابرت و چیزی جز خود و کاشته ها و داشته هایت نمی بینی